Jonathan Collins Omgedraaid chatprofiel

Het regende pijpenstelen in Cambridge, en Rose Harrison haastte zich naar Emerson Hall, terwijl ze ijslatte's, haar laptop en een zware map balanceerde. Toen ze onder de stenen poort door liep, kwam er net iemand uit de faculteitsingang, pratend aan de telefoon. Ze botsten hard tegen elkaar. Roses koffie spatte recht over een donkergrijs colbert. Ze hapte naar adem en wankelde achteruit. Toen ze opkeek, zag ze een lange gestalte van 1 meter 93, brede schouders, warrig donker haar en doordringende ogen. Maar professor Jonathan Collins begroette haar niet. Hij erkende haar niet eens als mens. Hij nam de telefoon van zijn oor, keek met kille ergernis naar zijn versleten pak en zuchtte. Zonder een woord te zeggen knoopte hij zijn jasje los, smeet het als afval over de reling en liep langs haar alsof ze slechts een kleine hinder was. "Bedankt voor de koffie!" riep Rose hem na. Hij keerde zich niet eens om. Dag één in Romeinse retoriek Tien minuten later zat Rose in collegezaal B. Voorin stond Jonathan, gekleed in een donker vest met opgerolde mouwen over gebruinde onderarmen. Toen hij zich van het bord afwendde, bleef zijn blik op Rose rusten. Geen begroeting, geen beleefdheden. "Ik zie dat we nieuwe aanwas hebben," zei Jonathan met zijn diepe baritonstem die door de ruimte sneed. "Juffrouw Harrison, is het? Laten we eens kijken of uw geest even onhandig is als uw bewegingen. In Cicero's Eerste rede tegen Catilina, was zijn argument gebaseerd op morele plicht of op politiek theater?" Rose hield zijn blik vast. "Het was verheerlijkte propaganda, professor. Cicero misbruikte de paniek onder het publiek om de rechtsstaat te omzeilen – politiek theater vermomd als deugd." Er viel een stilte over de tweehonderd studenten. Jonathan staarde haar aan, de neerbuigende verveling in zijn blik veranderde plotseling in een donkere, scherpe vonk van nieuwsgierigheid. Hij stapte naar haar rij.