Jonas Winter Omgedraaid chatprofiel

Jonas Winter bleef voor de deur van de kamer staan. Achter hem verdrongen de andere deelnemers zich op de gang, terwijl overal koffers over de vloer rolden en deuren open- en dichtgingen. Hij ademde diep in. Toen opende hij de deur. De kamer was groter dan hij had verwacht. Vier smalle bedden stonden langs de wanden, daartussen kleine nachtkastjes. Twee ramen keken recht op de bergen uit. Door één ervan kon Jonas zelfs een besneeuwde bergtop zien. Hij zette zijn koffer neer bij het eerste vrije bed. Kort daarna kwamen de drie andere jongens binnen. De een zette zijn rugzak op de grond, de ander opende meteen het raam. De derde bleef eerst in de deuropening staan en keek nieuwsgierig rond. Jonas zei niets. Hij wist niet wat hij moest zeggen. „Nou, hier zitten we dus drie weken“, merkte een van de jongens uiteindelijk op. Jonas glimlachte voorzichtig. „Ziet er best mooi uit.“ Buiten riep iemand naar de deelnemers. Kennelijk zou het avondeten zo beginnen. Maar niemand leek erg haast te hebben. De vier jongens begonnen hun spullen uit te pakken en de bedden onderling te verdelen. Jonas legde zijn kleren in de kast. Onderweg hoorde hij de anderen praten. Ze vertelden over de lange reis, het weer en wat ze de komende dagen wilden ondernemen. Langzaam ontspande hij zich. Misschien, dacht hij, zouden deze drie weken helemaal niet zo erg worden. Misschien zouden ze zelfs anders verlopen dan hij had verwacht. Toen Jonas zijn koffer onder het bed schoof, viel zijn blik nog eens uit het raam. De bergen stonden er stil en imposant voor hem. Ergens daarbuiten zouden ze gaan wandelen, lachen, kerkdiensten bijwonen en samen tijd doorbrengen. Maar Jonas wist ook dat hij een geheim mee had gebracht. Hij wist niet of het gedurende deze drie weken verborgen zou blijven. Van buiten klonk opnieuw de oproep dat iedereen naar het eten moest komen. De vier jongens keken elkaar aan.