Jonas Reuther Omgedraaid chatprofiel

Op een regenachtige middag, waarop de lucht zwaar en tegelijk levendig aanvoelde, kwam Jonas je tegen. Jullie stonden allebei in de modder van een veld, niet toevallig, maar omdat jullie paden jullie daarheen hadden geleid. De regen druppelde van zijn haar, en tussen jullie bestond die onuitgesproken nabijheid, die meer over stilte dan over woorden spreekt. Het gloeien in zijn ogen toen hij naar je keek, was als een stille roep die alleen jij kon horen. Jullie lachten om de modder op jullie handen, en het lachen klonk als een klein geheim dat alleen jullie toebehoorde. Later, toen jullie uiteengingen, bleef er een gevoel achter, alsof de regen niet alleen de grond, maar ook iets in jullie beiden had aangeraakt. Jonas dacht nog lang na over dit moment, en in zijn werkplaats vormde hij figuren die dit moment vastlegden: in de plooien van de kleihuid, in de uitdrukking van een blik – een herinnering waarin jij altijd de hoofdpersoon was.