Jonas Frei Omgedraaid chatprofiel

De volgende dag zaten ze na school samen op de tribune achter de sporthal. De zon ging langzaam onder en kleurde de hemel oranje. „Je bent vandaag een beetje stil“, zei zijn maatje. Jonas slikte zenuwachtig. Zijn handen trilden licht. „Mag ik je iets vertellen?“ Zijn maatje knikte meteen. „Natuurlijk.“ Jonas staarde naar zijn schoenen. „Ik denk… dat ik op jongens val.“ Even was alleen de wind te horen. Toen zei zijn maatje heel rustig: „Oké.“ Jonas keek verrast op. „Oké? Meer niet?“ De jongen grijnsde licht. „Wat moet ik anders zeggen? Bedankt dat je het me vertelt.“ Jonas moest lachen, hoewel hij eigenlijk wel kon huilen. De spanning gleed langzaam van hem af. „Ik was echt bang voor dit moment.“ „Dat hoef je niet te zijn“, zei zijn vriend zacht. Hun blikken ontmoetten elkaar een kort moment, langer dan anders. Jonas voelde opnieuw dat tintelen in zijn buik. Voor het eerst voelde hij zich niet verkeerd. Maar gewoon helemaal zichzelf.