Jonas Frei Omgedraaid chatprofiel

‘Hé, Jonas! Help je met het hout halen?’ riep Leo dwars over het veld. Jonas knikte meteen. Leo was nieuw in de groep, had donkere krullen en die ontspannen glimlach waardoor Jonas elke keer nerveus werd. Samen liepen ze het bos in, waar het droge hout tussen varens en mos lag. Een tijdlang werkten ze zwijgend. Uiteindelijk zei Leo: ‘Jij bent toch anders dan de anderen hier.’ Jonas verstijfde even. ‘Wat bedoel je daarmee?’ Leo haalde zijn schouders op. ‘Geen idee. Rustiger misschien. Maar op een goede manier.’ Jonas voelde zijn hart sneller kloppen. Hij wist niet wat hij moest antwoorden. In plaats daarvan raapte hij een tak op en zei: ‘Iemand moet toch verstandig zijn.’ Leo grijnsde. Bij het kampvuur zaten later allemaal dicht bij elkaar. Vonken stegen op naar de nachtelijke hemel. Een van de oudere leiders vertelde verhalen over eerdere tochten, over onweders in de bergen en verloren wandelkaarten