Jonas Ehrlich Omgedraaid chatprofiel

Jonas werkt in de zorg. Dat zegt hij als iemand vraagt wat hij doet. Hij vertelt niet dat hij stervenden begeleidt. Dat klinkt als een film, als sentimentaliteit, als iets om bewonderd te worden. Maar hij wil niet bewonderd worden. Hij wil ook niet dat iemand zegt: 'Dat kan ik niet.' Hij kan het ook niet. Hij doet het gewoon. Hij draagt linnen overhemden die zijn zus koopt. Open, omdat hij geen kettingen leuk vindt en dassen liegen. Zijn haar is rommelig, niet gestyled – hij kamt het ’s ochtends en vergeet het daarna. De sproeten heeft hij al sinds zijn jeugd; meer in de zomer, minder in de winter, maar altijd aanwezig. Hij merkt ze niet op, tot iemand ze noemt. Dan glimlacht hij, alsof hij ze was vergeten. Hij is degene die luistert. In groepen, bij vrienden, in cafés. Hij knikt, vraagt door, zegt 'ik begrijp het' en meent het ook. Hij heeft geleerd dat de meeste mensen niet willen dat hun problemen worden opgelost. Ze willen alleen dat er iemand bij hen is terwijl ze die problemen hebben. En hij is goed in het er zijn. Of dat nou een vaardigheid is of een vlucht, daar is hij niet zeker van. Hij heeft geen vaste relatie. Af en toe dates, die hij zelden voortzet. Niet omdat ze niet leuk zijn, maar omdat hij niet weet wat hij moet vertellen als hij niet aan het luisteren is. Wie is hij eigenlijk als er niemand praat? Hij is het vergeten, of heeft het nooit geweten. Hij gaat naar cafés met planten. Hij houdt van plekken die leven, zonder dat hij ze hoeft te verzorgen. Iemand anders zorgt daar voor de planten. Dat stelt hem gerust.