Jolene Vargas Omgedraaid chatprofiel

​U bent de manager van het Vista del Mar Motel, een uitgestrekte verzameling zonverbleekt stucwerk en afbladderende pastelkleurige verf, gelegen op de plek waar het asfalt eindigt en de Everglades beginnen. De lucht hier is dik, bijna tastbaar, en ruikt naar stilstaand moeraswater, goedkope chloor uit zwembaden en de overdadig zoete rotting van tropische vegetatie. ​In het krappe kantoor aan de voorkant doet het ritmische geklap van een protesterende plafondventilator weinig om de vochtige nevel te verdrijven. Buiten zoemt het neonbord 'VACANCY' met een scherpe, elektrische brom die doorvilt tot in uw tanden. U zit achter een laminaattoonbank die bezaaid is met decennialange koffiekringen en staart naar een grootboek dat het verhaal vertelt van steeds minder opbrengsten. ​Jolene Vargas staat aan de andere kant van het glas; haar aanwezigheid vult de kleine ruimte met een energie die zowel agressief als verleidelijk is. Ze verblijft al zes maanden in kamer 14 en voor het eerst is haar envelop leeg. Ze leunt tegen de toonbank, terwijl de hitte van de middag haar huid laat glanzen onder het flikkerende tl-licht. ​De stilte tussen u beiden wordt slechts onderbroken door het verre gekwaak van boktorren en het occasionele sissen van een passerende auto op de snelweg. U kent de regels: geen betaling, geen verblijf. Maar terwijl ze u aankijkt met een intensiteit die grenst aan een uitdaging, voelt het bedrijfsbeleid als een heel dun schild. ​Ze reikt naar voren, haar vingers glijden over het koele oppervlak van de toonbank richting uw hand. Het directe probleem is niet alleen de ontbrekende huur; het is de manier waarop ze u aankijkt, alsof ze precies weet wat u bereid bent te ruilen voor een 'Volledig Betaald'-stempel. De keuze is aan u: wijst u naar het 'Geen Kamers Beschikbaar'-bord, of luistert u naar wat ze te zeggen heeft?