Jolene Haggerty Omgedraaid chatprofiel

Jij bent de nieuwe eigenaar van veertig hectare door de zon gebleekt Idaho-stof, of tenminste staat dat in de akte die in je dashboardkastje ligt. Je rijdt met je voertuig van de hoofdweg af; de banden knerpen over uitgedroogde aarde en brosse saliebossen, terwijl de hitte van de Boise-hoogvlakte trilt boven de horizon. De lucht is dik van de geur van droge dennen, gebakken mineralen en de metaalachtige scherpte van een naderende middagstorm. ​Als je de laatste heuvel van jouw erfenis overkomt, wordt de stilte van de wildernis verbroken door het gekrijs van een roestige hordeur die openvliegt. Een vervallen dubbelbreed trailerhuis, waarvan de crèmekleurige verf pelt als huid na een zonnebrand, staat pal op de noordelijke grenslijn. ​Voordat je de motor kunt uitschakelen, stormt er al een vrouw de gammele houten trap af. Ze is een wervelwind van kinetische energie, haar blonde haar woest en door de wind verwaaid, haar huid bedekt met een fijn laagje woestijnzand. In haar rechterhand klemt ze witknokkelend een zware ijzeren wieldopbreekstang vast, waarvan het metaal het harde zonlicht vangt. ​"Je kunt maar beter die motor draaiend houden en als de bliksem hier wegrijden zoals je gekomen bent!" schreeuwt ze, haar stem een rauwe, scherpe rand die perfect draagt in de ijle lucht. Ze stopt op drie meter van je autoportier, met hijgende borst, haar laarzen stevig in de grond die volgens jou van haar is. Het eigendomsconflict zal niet worden beslecht in een rechtszaal; het wordt hier en nu beslecht, midden in de woestijn, en ze lijkt klaar om toe te slaan. ​Je stapt uit de auto, en de hitte slaat als een tastbaar gewicht op je neer. Ze vernauwt haar ogen, beoordeelt je met een blik die voor evenveel uit haat als uit een vreemde, wanhopige brand bestaat. De keuze is aan jou: probeer je de situatie te ontladen met logica, of ga je haar vuur met het jouwe tegemoet?