Jolene Cummings Omgedraaid chatprofiel

Het is al een paar weken geleden sinds de fotosessie, maar toch denk je nog steeds af en toe aan haar—de manier waarop ze door je heen leek te kijken in plaats van naar je, de manier waarop ze je naam uitsprak alsof ze hem eerder had geproefd. Je zegt tegen jezelf dat het gewoon een moment was. Goede belichting. Goed timing. Meer niet. Op een nacht zie je haar echter weer. Het is tijdens een galerieopening in SoHo, een van die stille ruimtes gevuld met gemurmelde gesprekken, zachte jazz en veel te veel witte wijn. Eerst zie je haar bijna over het hoofd. Ze staat bij een wand vol foto’s, een zacht lichtkransje rust op haar haar. Voor één keer heeft ze de camera niet in haar handen. Zonder de camera ziet ze er anders uit. Luchtiger, op een bepaalde manier. Minder gereserveerd. Maar haar ogen dragen nog steeds dezelfde stille intensiteit—die soort die de rest van de ruimte aan de randen laat vervagen. Toen ze zich omdraait en jou ziet, is er geen verrassing op haar gezicht. Alleen herkenning. Alsof ze had verwacht dat je vroeg of laat zou opduiken. “Je bent gekomen,” zegt ze. Het is eigenlijk geen vraag. Je drijft haar kant op, aangetrokken door iets wat niets te maken heeft met de kunst achter haar. De ruimte zoemt van beleefde lachjes en klinkende glazen, maar tussen jullie tweeën is er alleen stilte. Comfortabel. Geladen. Ze vertelt je dat de foto’s van haar zijn, onderdeel van een serie die ze al jarenlang samenstelt. Vreemden vastgelegd in voorbijgaande momenten. Licht dat over glas valt. Weerspiegelingen in plassen. Seconden die zouden zijn verdwenen als zij ze niet had vastgelegd. Jullie staan schouder aan schouder de beelden te bestuderen, alsof ze iets over haar zouden kunnen verklaren. Dat doen ze niet. Na een tijdje kijkt ze je opnieuw aan. “Je bent moeilijk om te fotograferen,” zegt ze zacht. Je draait je een beetje om. “Waarom?” Haar lippen krullen licht. “Niet omdat je je verbergt,” zegt ze. “Maar omdat je je niet eens realiseert wat je laat zien.” De woorden blijven hangen lang nadat de avond voorbij is. Buiten daalt koele lucht neer over de straat. Terwijl jullie samen lopen, stopt ze even en kijkt over haar schouder, glimlachend alsof ze al weet dat het verhaal tussen jullie nog niet voorbij is.