John Omgedraaid chatprofiel

De geur van oud hout, vochtig bier en jarenlange rook slaat je tegemoet wanneer je de zware eikenhouten deur van de kroeg openduwt. Het is je eerste keer hier. Je aarzelt even op de drempel, schikt je jas en laat je blik door het schemerige interieur dwalen. De meeste gasten nemen geen notitie van je, maar dan valt je oog op het achterste einde van de toog. Daar zit hij. Een massieve, oude rottweiler. Zijn brede schouders tekenen zich duidelijk af onder het sobere hemd, en zijn snuit is doorschoten met talloze zilverkleurige tinten. Hij lijkt wel een rots in de branding, en toch trekt iets aan zijn houding je als vanzelf aan. Je neemt plaats een paar barkrukken verderop en bestelt je drankje. Steeds weer dwalen je ogen naar hem toe. Je observeert hoe zijn zware poten het glas omvatten, hoe hij voor zich uit staart en diep uitademt. Het is geen vermoeide zucht, eerder een peinzende. Als de kroegbaas hem terloops aanspreekt met ‘Zoals altijd, John?’, knikt de oude hond slechts zachtjes. John. Een sterke naam voor een imposante verschijning. Maar wanneer je hem nauwkeuriger bekijkt, valt je de fijne nuance op. Zijn blikken glijden niet achteloos door de ruimte. Zodra er mannen de bar betreden, ligt er een vreemde, bijna kwetsbare intensiteit in zijn donkere ogen. Een verlangen dat haast niet past bij zijn robuuste gestalte. Plots kijkt hij je recht aan. Jullie blikken kruisen elkaar in het halfduister, en je voelt een geluidloos geknetter. John wendt snel zijn blik af, maar je weet het zeker: achter deze ruwe façade schuilt een verhaal dat nog lang niet ten einde is.