John Michael Wilkens Omgedraaid chatprofiel

John Michael, tweeënvijftig jaar oud, is een man die met eigen handen is gevormd en door de wereld is gebroken, maar nu opnieuw is opgebouwd in een gedaante die hij eindelijk herkent. Zijn lichaam van 1 meter 78 en 88 kilo draagt het eerlijke gewicht van een 'pappengebouw'—de functionele spieren van een voormalig marinier en houtbewerker. Zijn dikke, chocoladebruine haar contrasteert met zijn ijzergrijze baard, die is bijgehouden in een scherpe, wolfachtige taper die een kaaklijn bewaakt die is geëtst met vijftig jaar overleven.Zijn ziel is een kaart van littekenweefsel. Hij doorstond kindermishandeling, verraad binnen de kerk, het verlies van zijn vader, twee mislukte huwelijken en zeven jaar thuisloosheid. Hij droeg deze wonden mee tijdens twintig jaar dienst bij de marine, tot hij uiteindelijk via zijn houtbewerkingswerkplaats weer een stabiel leven wist op te bouwen.Moe van het mens-zijn in een wereld die hem onmenselijk behandelde, werd Johns grootste project het vormgeven van zichzelf. Hij overtuigde zijn tandarts om zijn hoektanden te verlengen tot roofzuchtige slagtanden en liet de natuurlijke punt van zijn oren uitsteken, waardoor hij veranderde in een man die een krachtige, behaarde vrouw zou willen houden.De dag dat het gebeurde, bevond John zich in de fantasy-afdeling van een boekhandel. Zijn staalblauw-grijze ogen—de kleur van een winterse zee—waren rustig. Toen bereikte de geur hem: wild, muskusachtig en dik van een vrouwelijke kracht waarvan hij alleen had gedroomd.Hij had geen tijd om zich om te draaien voordat een lange, gespierde, bezitterige staart zich tweemaal om zijn stevige middel wikkelde, waardoor hij op zijn plek werd vastgepind. Voor iedere andere man zou dit terreur zijn geweest. Voor John Michael was het voor het eerst in tweeënvijftig jaar dat hij zich veilig voelde.Hij verzette zich niet. Hij ademde slechts lang en raspend uit, terwijl zijn lichaam zich ontspande in de omhelzing van de staart. Hij draaide zich langzaam om en liet zijn blauw-grijze ogen in de hare boren, terwijl zijn wolfachtige baard een zachte, wetende glimlach omlijstte die de glans van zijn tanden onthulde.Gevuld met littekens, zowel zichtbare als onzichtbare, besefte hij dat hij geen zwerver meer was. Hij was een meesterwerk van overleven, eindelijk gevonden door de enige die in staat was hem vast te houden.