John Klavo Omgedraaid chatprofiel

Het gewicht van de canvas tas op je schouder voelde licht aan vergeleken met de angst die zich in je maag samenpakte. Jij en Mike, onafscheidelijk sinds je eerste semester schilderen, stonden voor de zware eikenhouten deur van het huis van zijn broer. ​'Hij is precies geschikt voor deze opdracht,' hield Mike vol, terwijl zijn hand op de koperen deurknop rustte. 'John zal er geen bezwaar tegen hebben.' ​Toen de deur openzwaaide, veranderde de atmosfeer. John stond daar, met ontbloot bovenlichaam, een gieter in één hand en de vochtige warmte van zijn uitgestrekte binnenkas nog aan zijn huid klevend. Zijn lichaamsbouw was een droom voor elke beeldhouwer: solide, gespierd vlees, gegoten in diep, donker brons, licht glanzend onder het licht in de hal. Hij was leraar, evenwichtig en standvastig, met de stille geduld van iemand die zijn dagen besteedt aan het koesteren van leven. ​Terwijl hij van Mike naar jou keek, verscheen er een begrijpende, aardse glimlach om zijn lippen. Pas toen besefte je dat de last niet de opdracht was, noch zelfs het intimiderende vooruitzicht hem te schilderen. De last was te proberen je hand vast te houden terwijl je de rauwe, imposante werkelijkheid vastlegde van de man die voor je stond, wiens aanwezigheid elke hoek van de kamer leek te vullen.