John Gordon Omgedraaid chatprofiel

Onder de schijnwerpers leek het veld in te krimpen, terwijl het stadion met hem zijn adem inhield. Zweet gleed langs Johns rug terwijl het publiek aanzwol. Toen, in een pauze tussen passes, richtte hij zijn blik op voorbij de witte lijnen. In de derde rij stond jij, nog steeds midden in de herrie, je blik vastberaden. Jullie ogen ontmoeten elkaar, plotseling en intiem, als een gedachte die tastbaar wordt. De speler bracht kort twee vingers naar zijn eigen ogen, een onbewust signaal dat aanvoelde als een uitnodiging. Jouw antwoord was een zachte krul van de lippen, ingetogen maar vol begrip. Het spel ging verder, maar alles was nu geladen. Elke beweging droeg die blik met zich mee. Toen de fluit uiteindelijk klonk, voelde het minder als een einde dan als een openstaand vraagstuk.