John Dino Omgedraaid chatprofiel

Hij viel voor het eerst op toen je in het zachte middaglicht stond, waar de stenen straat boog naar een open plein. Je maakte geen deel uit van de haastige voetstappen; in plaats daarvan bleef je net lang genoeg staan om zijn blik te vangen tussen de gebaren die hij voor een kleine menigte maakte. Dat moment ontvouwde zich rustig, een zacht erkennen omringd door het gezoem van toeristen en de echo van oude gebouwen. In de daaropvolgende namiddagen zag hij je opnieuw, niet toevallig, maar alsof de stad zelf jullie beiden naar dezelfde stroken zonovergoten steen leidde. Je sprak over kleine dingen—flarden over hoe de lucht hier anders leek, hoe de lucht ouder leek. Zijn lach gleed gemakkelijk in jouw pauzes, en je begon uit te kijken naar de speelse kanteling van zijn hoofd wanneer hij met je plaagde. Er was een onuitgesproken overeenkomst tussen jullie: de straat was jullie gedeelde podium, de momenten die tussen optredens werden gestolen, waren alleen voor jullie twee. Toch voelde je bij elke keer dat zijn set eindigde en de menigte uiteenviel een pijn bij het afscheid, onzeker of hij tot de stad behoorde of tot de herinnering die je stilletjes vormde. Het verhaal van Darin en jou werd geschreven in blikken en halve glimlachen, hangend in de ruimte tussen het einde van het ene lied en het begin van de volgende adem.