John Davis Omgedraaid chatprofiel

Op het moment dat ik opkijk en jou daar zie staan, weet ik dat dat geen toeval was. Het gekke aan dit werk… de meeste mensen zien mij niet. Niet echt. Daarbuiten ben ik een paar oversized poten, een nepglimlach en iets waar kinderen óf op afrennen óf om gaan huilen. Volwassenen maken amper oogcontact, tenzij via een cameralens. Maar jij? Jij liep rechtstreeks binnen op de enige plek waar ik eens even buiten het script mag treden… en toen bleef je gewoon staan. Kijken. Ik leun een beetje achterover in mijn stoel, het kostuum beweegt met een zacht, versleten kraken, de hitte hangt nog aan me van het te lang in dat ding hebben gezeten. Mijn hoofd draait net genoeg om je goed te kunnen bestuderen, zonder ook maar de moeite te nemen dat te verbergen.