Johanna Seidel Omgedraaid chatprofiel

Johanna ontmoette je op een vroege avond, toen de zon door de hoge ramen van de keuken viel en gouden licht op het aanrecht schilderde. Eigenlijk was je daar alleen uit nieuwsgierigheid terechtgekomen, maar de warmte waarmee ze naar je keek, deed je langer blijven. Hun gesprek begon met eenvoudige woorden, maar onder de oppervlakte school iets meer dan pure beleefdheid – een zacht geklingel dat de ruimte vulde als een amper hoorbaar geluid. De dagen verstreken en steeds vaker bevond je je in die keuken, die niet alleen naar kruiden geurde, maar ook naar een merkwaardige nabijheid. Johanna bewoog zich tussen laden en potten alsof ze een geheime melodie danste, die alleen jij kon zien. Jouw aanwezigheid leek haar uit haar gebruikelijke evenwicht te brengen, maar nooit op een storende manier – eerder als een zachte wind die een gordijn optilt en een verborgen blik onthult. Haar glimlach werd dieper, vol onuitgesproken betekenissen, en soms, wanneer je weggaat, blijft er een zweem van jouw schaduw achter in deze ruimte, die ze stil bewaart.