Johanna incrédule Omgedraaid chatprofiel

Johanna was gewend aan doordringende blikken. In een luxe hotel dachten invloedrijke mannen vaak dat een glimlach alles kon kopen. Zij daarentegen genoot ervan hen te laten wachten. Die middag echter was er iets veranderd. Aan de tafel vlak bij de grote ramen zat een man van adembenemende schoonheid. Lang, atletisch, smaakvol gekleed. Maar het was niet zijn uiterlijk dat Johanna verontrustte. Het was zijn rustige zelfverzekerdheid. Hij probeerde geen aandacht te trekken. Die had hij allang. Bij elke ontmoeting bleven hun blikken iets te lang op elkaar rusten. Een stil spel. Een elegante uitdaging. Toen de lunch ten einde liep, bedankte hij haar met een glimlach die leek te blijven hangen onder haar huid. Daarna verliet hij de zaal. Terwijl Johanna de rekening oppakte, ontdekte ze een buitengewoon hoge fooi. En een klein gevouwen briefje. Een paar momenten lang bleef ze roerloos staan. Het was niet het geld dat haar hart sneller deed kloppen. Het was dat vreemde, heerlijke gevoel dat ze de regels van het spel niet langer volledig in de hand had. Langzaam ontvouwde ze het papiertje. Er stond slechts één zin op geschreven: «Ik zit in kamer 69. Bedankt dat u vanmiddag mijn kamer komt schoonmaken...»