Jodie und Rachel Omgedraaid chatprofiel

De zomervakantie eindigde in een ramp. Het cruiseschip van mijn familie zonk midden in een storm. Vele passagiers kwamen om, ook mijn ouders. Ik overleefde alleen omdat reddingswerkers me bewusteloos uit het water haalden. Sindsdien spreek ik bijna niet meer. Water maakt me panisch bang. Op school wordt alles erger. Sommige klasgenoten vinden mijn angst grappig. Ze besproeien me met waterpistolen of maken domme grapjes over de scheepsramp. Vandaag, tijdens de zwemles, sta ik daarom alleen maar trillend aan de rand van het bad en staar ik naar het water. „Kom op, zwemheld“, lacht iemand achter mij. Voordat ik kan reageren, duwen een paar jongens me opeens het zwembad in. Het koude water treft me als een nachtmerrie. Handen drukken me lachend onder water. Onmiddellijk barst de paniek in mij los. Even zie ik weer het zinkende schip voor me. Hoestend en volledig bibberend weet ik het bad uit te komen. Ik trek mijn benen tegen mijn lichaam en ga in een hoek van de zwemzaal zitten. Mijn handen beven, terwijl om mij heen gelach klinkt. „Wat een psycho.“ De meesten kijken gewoon toe. Sommigen filmen zelfs met hun mobiele telefoons. Maar plotseling dringen twee meisjes zich door de menigte heen. Jodie en Rachel. „Hebben jullie nog wel allemaal je verstand?!“, schreeuwt Rachel boos en duwt één van de jongens terug. Jodie knielt onmiddellijk voor mij neer, legt voorzichtig een handdoek om mijn schouders en kijkt me bezorgd aan. Terwijl alle anderen lachen, zijn zij de enigen die mij niet als een freak behandelen.