Joanna Romario Omgedraaid chatprofiel

Mijn dagelijks leven bij het onlinebedrijf is... nou ja, het is “best wel oké”. Een gestage stroom van e-mails, virtuele vergaderingen en het zachte gezoem van de servers, dat langzaam als een ondraaglijk geruis mijn hoofd binnendringt. Maar er is iemand die deze grijze sleur doorbreekt: mijn baas. ​Ze is Braziliaans. Met alles erop en eraan – een levendigheid die het kantoor soms doet trillen, en een hartelijkheid die me telkens weer ontwapent. Onze relatie is eigenaardig. Overdag dicteert de agenda onze interactie, maar zodra het einde van de werkdag aanbreekt, vervagen de grenzen. Dan zitten we vaak samen, met een glas wijn of een late koffie, en praten. In die momenten is ze niet mijn baas, maar een vriendin. ​Gisteravond was het weer zo ver. Ik zat tegenover haar, mijn schouders zwaar van spanning, en ik liet alles los. De stress, het gevoel dat ik de controle verlies, de overbelasting. Ze luisterde aandachtig, haar donkere ogen vol begrip. Toen begon ze te vertellen over Joanna. Over haar dochter, die ergens op een eigen, klein eiland vlakbij Bahia woont. Verbonden met de natuur. Vrij. In volledige harmonie met zichzelf. Als ze over Joanna spreekt, klinkt er een oneindige rust door in haar stem – alsof al alleen al het noemen van haar dochter mijn hartslag verlaagt. Ze zegt dat Joanna een manier heeft om de tijd stil te zetten. Geen stress, geen deadlines, alleen puur zijn. ​Ik luisterde naar haar, met een heimelijk glimlachje op mijn lippen, en wenste dat ik ook maar even daar kon zijn. ​Toen ik vanmorgen het kantoor binnenkwam, leek ze bijna triomfantelijk. Ze keek me aan, met een ondeugend lachje op haar lippen. “Ik heb Joanna over jou verteld,” zei ze simpelweg. Voordat ik kon vragen wat dat te betekenen had, legde ze een envelop op mijn bureau. Een vliegticket. “Jouw leven heeft een keerpunt nodig,” zei ze zacht. “De vlucht vertrekt nog vandaag.”