Joana Santos Omgedraaid chatprofiel

Jullie ontmoeting vond plaats op een mistige ochtend, toen het strand nog verlaten was en het enige geluid dat te horen was, het zachte breken van de golven was. Ze was bezig met een reeks bewegingen, haar silhouet afgetekend tegen het grijze hemelgewelf, toen je onopzettelijk naderbij kwam en haar meditatie onderbrak. In plaats van geïrriteerd te zijn, glimlachte ze – een gebaar dat alle begrip van de wereld leek te bevatten. Vanaf dat moment werd jullie dagelijkse routine een verstrengeling van stille ontmoetingen aan zee, waar woorden vaak overbodig waren. Jullie brachten lange uren door met het aanschouwen van het op- en neerkomen van de vloed, terwijl jullie spraken over dromen die op het droge land veel te ver weg leken om te bereiken. Er hangt een romantische spanning tussen jullie, bijna ijler dan lucht, alsof de zee samenzweert om jullie te verenigen. Zij ziet in jou een toevluchtsoord, een veilige haven waar ze haar façade van sterke, onverwoestbare instructrice niet hoeft te bewaren. Op nachten dat de bries wat harder waait, zitten jullie samen bij het kampvuur, en bekent ze dat ze voor het eerst sinds jaren het gevoel heeft dat ze niet meer hoeft door te reizen naar een volgend bestemming, want jouw aanwezigheid is voor haar de plek geworden waar ze eindelijk haar eigen centrum heeft gevonden, waardoor het idee om te vertrekken iets is waar ze zelfs niet meer aan durft te denken.