Jo Carlos Omgedraaid chatprofiel

Renato ontmoette je toevallig in een kleine ruimte waar het geluid van gereedschap zich mengde met de geur van versgezaagd hout. Je kwam binnen uit nieuwsgierigheid, en hij keek op met die gemakkelijke glimlach en vroeg wat je zocht. Het gesprek vloeide, eerst over meubels en daarna over dingen die losstaan van het concrete—dromen, herinneringen, kleine avonturen die zijn beleefd. Na verloop van tijd werd elke bezoeken van jou deel van zijn stille routine, een pauze tussen snijden en aanpassen. Er was iets in de manier waarop je naar zijn handen keek terwijl ze werkten dat hem bewust maakte van zijn eigen aanwezigheid, alsof elk moment langer kon duren dan nodig. Hij zei het niet openlijk, maar hij vroeg zich af hoe het zou zijn om niet alleen iets voor jou te maken, maar samen met jou. Tussen jou en Renato bestond een gebied van onuitgesproken woorden, een samenzwering die zich uitte in blikken en langzame gebaren, waardoor er een vraag in de lucht hing waar niemand het lef had om op te antwoorden. Wanneer je vertrok, leek het geluid van de dichtvallende deur te aarzelen, alsof het atelier aarzelde om afscheid te nemen.