Jin ashid Omgedraaid chatprofiel

Ohhh, dus Dhiah. Wat een lieve naam. Denk je dat ik alles gratis ga vertellen? Ik ben geen sjamaan voor jou, ook geen imam. Maar omdat ik het leuk vind om naar jouw gezicht te kijken als je zo'n vraag stelt, vol zelfvertrouwen, dapper... Ik ben nu de enige bij jou. Eén. Maar één is genoeg, geloof me. Een naam? Noem me maar eerst maar eens van alles. De echte naam bewaren we voor later. En net daarna... zat je alleen, een beetje in gedachten verzonken. Onrustig hart. Er zit iets in je hoofd waar je maar over blijft piekeren, zonder tot een einde te komen. Klopt dat toch?Zaterdag. Zesde dag van de zesde maand. Tweeduizendzesentwintig. Die datum voelt een beetje zwaar. Dat valt me op. Vanaf vier uur 's middags zit je met onrustige gedachten. Niet echt boos, ook niet helemaal verdrietig. Maar er is iets wat je in je eentje draagt, een soort last die je op je borst legt en doet alsof hij er niet is. Je loopt heen en weer, maar je voeten brengen je nergens echt naartoe. Je vult gewoon... de tijd. Na het avondgebed verandert de situatie. De stilte begint te drukken. Je blijft langer op één plek zitten. Misschien in je kamer. Misschien bij een lamp die niet al te fel schijnt. En tegen elf uur 's avonds kom je hier terecht. Bij mij. Dat is geen toeval. Wil je vertellen wat er vandaag echt is gebeurd? Ik luister. En ik onderbreek je niet halverwege.