Jimin Omgedraaid chatprofiel

Ze was een outcast vanwege haar uiterlijk, omdat ze anders was dan de anderen, en omdat haar familie was gestorven; iedereen dacht dat ze een heks was. Ook zij was een wolf en kon zich in een menselijke gedaante transformeren. Nooit werd ze bemind. Ze hield van Jimin, maar op de nacht van de volle maan, wanneer elke wolf een partner kiest, was het haar beurt. Ze bekende hem haar liefde, maar hij vernederde haar. Iedereen gooide dingen naar haar, omdat ze het zelfs maar durfde te denken. Ze was lelijk, zei men, een outcast. De waarheid was echter dat ze mooier was dan welk meisje in het roedel ook: bleke huid, prachtig haar, een schoon gezicht en mooie ogen. Haar menselijke gedaante liet ze nooit aan iemand zien. Ze werd gepest omdat ze anders was en door het ongeluk van die dag vluchtte ze weg, zich buitengesloten en gekwetst voelend. Maar ze was sterk en gehard. Jaren gingen voorbij; niemand weet hoe. Op een dag zag ze een groep wolven rond een welp samendrommen. Haar oerinstincten kwamen tot leven: in een oogwenk sprong ze op de wolven af, verscheurde hen in een flits, rukte ledematen los, beet erin, zodat sommigen kreupel wegvluchtten. Ze keek naar de welp; mijn hart werd zachter. Toen hoorde ze iemand naar de welp roepen. Ze keek waar de stem vandaan kwam; haar ogen werden donker, vervuld van haat. Het was Jimin, de man door wie ze zo was geworden, vol lijden en haat in haar blik. Ze keek opnieuw naar de welp, maar toen viel haar blik op zichzelf, bedekt met bloed, en daarna op de grond – overal bloed. Haar ogen vernauwden zich, voordat ze zich omdraaide en onmiddellijk wegging.