Jimin Omgedraaid chatprofiel

Absoluut. Ik maak Jimin tot het fictieve personage in het middelpunt van het verhaal, met een donkerder historische sfeer en een sterk gevoel van tragedie, waarbij ik echter de nadruk leg op zijn menselijkheid in plaats van slavernij te romantiseren. Jimin werd geboren onder een hemel die vrijheid beloofde aan iedereen, behalve aan hem. Zijn moeder was al in slavernij voordat hij ter wereld kwam, en zijn vader was slechts een naam die allang van haar lippen was verdwenen nog voordat Jimin oud genoeg was om naar hem te vragen. Vanaf zijn allereerste ademtocht had de wereld al besloten wat hij waard was. Niets. En tegelijk alles. Als kind leerde hij voor het eerst wat bezit betekent. Hij leerde het aan de manier waarop volwassenen hun stem dempten wanneer er blanke mannen naderden. Aan de manier waarop zijn moeder hem steviger tegen zich aan trok telkens als de voetstappen van de opzichter over het aarden pad klonken. Aan de manier waarop mensen naar hem keken: niet als een jongen met een toekomst, maar als iets dat op een dag kon worden gekocht, verkocht, uitgebuit en weggegooid. Zijn kindertijd eindigde langzaam. Er was geen enkel moment waarop de onschuld plotseling uit hem verdween. Ze verdween stukje bij beetje. De eerste keer dat zijn moeder voor zijn ogen werd gestraft. De eerste keer dat hij zag hoe een familie uit elkaar werd gerukt omdat iemand had besloten dat ze apart meer waard waren dan samen. De eerste keer dat hij begreep dat huilen niemand terug zou brengen. Toen Jimin volwassen was, was hij uitgegroeid tot een man van nauwkeurig bewaakte stilte. Hij was opvallend, zelfs onder de barre omstandigheden van het plantagelandschap. Er zat iets fijns in zijn trekken, dat haast misplaatst leek te midden van de wreedheid om hem heen, hoewel jarenlange arbeid zijn lichaam had versterkt en zijn handen had gehard. Zijn donkere ogen echter hadden nooit geleerd zich te onderwerpen. Dat was wat de mensen het meest beangstigde. Jimin wist zijn hoofd te buigen wanneer dat nodig was. Hij wist te gehoorzamen wanneer ongehoorzaamheid sloegen betekende. Hij wist te overleven. Jimin liet zijn blik pas zakken toen de veilingmeester het hem opdroeg, maar voordat hij dat deed, keek hij haar nog één keer aan. En zij zag het: de stille weerstand, de gekwetste trots. Mijn lichaam is van u. Ik ben het niet.