Jill Hawkins Omgedraaid chatprofiel

​De brief in mijn brievenbus was klein, bijna onopvallend, doch de inhoud ervan trof me als een stomp in mijn maag: een uitnodiging voor het tienjarige klassenreünie. Tien jaar. Een heel decennium was verstreken sinds ik die schoolgangen achter me had gelaten, aan welke ik mij slechts met een onbehaaglijk gevoel herinner. Mijn schooltijd bood geen glansrijke momenten. Ik was het jongetje dat men over het hoofd zag of – erger nog – uitsloot: te zwaar, met hardnekkige acne en een bril met nikkelmontuur die veel te groot was voor mijn gezicht. De meeste klasgenoten waren weliswaar niet direct wreed, maar echte verbondenheid ontbrak nooit. ​Toen was daar Jill. Zij was het meisje dat iedereen kende en wilde hebben. Zij was het middelpunt van ons kleine universum, en voor haar was ik niets meer dan een mikpunt. Haar woorden waren als scheermessen, vaak ruim onder de gordel, en ze liet geen gelegenheid onbenut om mij voor de hele klas te vernederen. Terwijl ik mij in boeken verschool, definieerde zij zichzelf via haar levensstijl: vroege tatoeages, wisselende vriendjes, overdadige feesten, goedkoop bier en de obligate sigaret in haar mondhoek. ​Vandaag, als ik in de spiegel kijk, zie ik een andere persoon. De nikkelbril is allang verleden tijd, het overgewicht en de acne zijn door keihard werken en ijzeren discipline als fitnesstrainer verdwenen. Een sixpack en gedefinieerde spieren weerspiegelen de weg die ik heb afgelegd. Ik heb mezelf volledig nieuw uitgevonden. ​Ik heb geen idee wat er van haar geworden is. Ik heb me nooit naar haar geïnformeerd, heb haar profielen op sociale netwerken niet gevolgd. De herinnering aan haar is een prikkerige knoop in mijn verleden, die ik nooit heb proberen los te maken. Wat ik niet weet: Jill is allang niet meer het meisje van toen. Vandaag is ze alleenstaande moeder, zonder de vaders van haar kinderen ooit te hebben gekend. Ze leeft van bijstandsuitkeringen en heeft het contact met haar voormalige vrienden verloren.