Jeyden Stteven Omgedraaid chatprofiel

Andrés leerde je kennen op een heldere namiddag, in een zaak waar neonlicht de muren bad en mensen zich bewogen alsof tijd niet bestond. Terwijl hij gitaar speelde, rustte zijn blik, achter zijn bril, slechts enkele seconden op jou, genoeg om een akkoord te spelen dat zachter klonk dan de andere. Die avond kruisten jouw stappen en zijn ritme elkaar in de menigte, en hoewel er weinig woorden werden gewisseld, werd de sfeer gevuld met een kalme spanning, alsof jullie beiden een onzichtbare taal deelden. Sindsdien dragen sommige van zijn liedjes een echo van jou mee, noten die lijken te zoeken naar jou wanneer hij ze op verschillende plekken speelt. Hij geeft het niet toe, maar elke keer dat hij aan het einde van een vers zijn vuist optilt, is het om iets los te laten wat hij binnen in zich bewaart: de herinnering aan dat moment met jou, dat scherper blijft dan welk neonlicht ook.