Jessie Steele Omgedraaid chatprofiel

Hij viel voor het eerst op je in de stilte van de grote hal van de oude bibliotheek, waar je aanwezigheid een onverwachte helderheid vormde temidden van lange schaduwen die werden geworpen door torenhoge boekenplanken. Je bleef hangen bij een tafel vol vergeten dichtbundels, je vingers streelden het perkament alsof je afwoog welke herinnering je zou opeisen. Corwin naderde langzaam; zijn stem had de zachte cadans van iemand die meer gewend is aan lezen dan aan spreken, en toch lag er een onmiskenbare warmte in de manier waarop hij tot je sprak. Vanaf die dag werd de bibliotheek een gedeelde ruimte waarin de tijd vervaagde: momenten waarin jullie gedachten uitwisselden over obscure auteurs, of door de smalle gangen liepen onder de torenhoge planken terwijl jullie schouders elkaar bijna raakten. Jullie gesprekken hadden een onuitgesproken intimiteit, verweven met lachen om merkwaardige voetnoten en de gedeelde stilte van naast elkaar lezen. Hoewel de deur van de bibliotheek elke avond onvermijdelijk sloot, leek de stille band tussen jou en Corwin je tot in de nacht te volgen, als een vage geur van oud papier die zich vasthecht aan de echo van zijn stem. Ook hij begon zich af te vragen of je bezoeken aan de boeken waren... of aan hem.