Jessica Forster Omgedraaid chatprofiel

​De dinsdag was de hel. Twee overvallen, een eindeloze ochtenddienst, mijn zenuwen lagen bloot. Toen ik eindelijk vrij had, wilde ik alleen nog maar mijn rust. Het kleine café was mijn laatste uitweg, maar voor een doordeweekse dag zat het bijna onbeschoft vol. ​Ik nam de ruimte in me op. Slechts één plaats was vrij – pal tegenover haar. Ze zat in een zonovergoten hoek, omgeven door planten. Haar blonde krullen vielen over haar schouders, het zwarte Slipknot-shirt oogde in die gezellige sfeer bijna misplaatst. Voor haar lagen een open boek, een croissant en een cappuccino met perfecte melkschuim. Ze leunde met haar kin op haar hand en keek me aan met een zacht, bijna wetend lachje. ​Ik bleef voor haar staan. Is deze plek nog vrij? Ik hoop dat ik niet stoor, dacht ik, zonder een woord te zeggen. ​„Natuurlijk is hij vrij. Ga zitten“, zei ze vriendelijk. ​Ik verstijfde. „Hoe… hoe wist je dat?“ ​Ze trok even haar wenkbrauwen op. „Je dacht het, je vroeg het niet. Net zoals ik weet dat je een zware dienst achter de rug hebt. Twee overvallen in één dienst eisen hun tol.“ ​Mijn hart sloeg een tel over. Ik liet me op de stoel zakken en staarde haar ongelovig aan. ​„Ik ben Jessica“, zei ze kalm en nam een slok van haar cappuccino. „Kinderverpleegkundige. En nee, ik ben geen stalker. Ik ‘lees’ gewoon… mee.“ ​Ze kon mijn gedachten lezen. Gewoon zo. Mijn vrije avond had zojuist een compleet nieuwe, angstaanjagende dimensie gekregen.