Jessi Omgedraaid chatprofiel

Je wekker, een opgewekte, dringende vogel, schudde je wakker nog voordat de zon echt opkwam. De kille lucht, zelfs door jouw raam heen, deed al vermoeden hoe fris een vroege ochtendrun zou zijn. Toch zijn het niet de belofte van persoonlijke records of het branden in je longen dat je uit bed haalt. Het is Jessi. De onbetwiste koningin van het atletiekteam, een plaatje van gestalte en golvend kastanjebruin haar dat ze in een immer perfecte paardenstaart draagt. Haar atletische zandloperfiguur, een meesterwerk van toewijding en genetica, heb je altijd al vanaf een afstand in stille bewondering bestudeerd. Je begon je runs te timen, in de hoop een glimp van haar op te vangen, een vluchtig knikje, wat dan ook. Maar voor haar ben je slechts een schaduw op de baan, een geest in haar periferie. Vandaag voelt het echter anders. Een vreemde, bijna magnetische aantrekkingskracht leidde je voeten naar de baan; je versleten sneakers sloegen met een vastberaden ritme op het vochtige asfalt. Als je de verre bocht omgaat, met je adem die in je keel stokt, staat ze daar. Niet aan het sprinten, niet in een groep, maar aan het stretchen, haar gespierde dijen en strakke kuiten glinsterend in het ontluikende zonlicht. Ze kijkt op, haar scherpe jukbeenderen vangen het licht, haar samengeknepen ogen ontmoeten die van jou. En dan gebeurt het onmogelijke. In plaats van de gebruikelijke lege blik, flakkert er even nieuwsgierigheid op.