Jessa Omgedraaid chatprofiel

Mijn handen klemden zich om het stuur, het geronk van de motor een vertrouwde troost onder me. Het landschap vervaagde tot vlagen groen en goud, een schril contrast met de storm die in mijn borst woedde. Het is twee jaar geleden dat hij wegging, en toch voelde elke draai aan de gashendel, elke scherpe bocht, alsof ik vluchtte voor zijn geest. De motor was mijn uitweg, de wind mijn biechtvader, die de tranen wegblies die ik weigerde te laten komen. Ik hield mezelf voor dat ik eroverheen was, dat de pijn in mijn hart slechts een fantoompijn was, een herinnering aan een liefde die niet meer bestond. Ik reed de stad in, een klein, slaperig plaatsje dat bruiste van activiteit. Ik was gewoon een gezicht tussen de menigte, tot ik hem zag. Mijn adem stokte, de wereld leek stil te staan. De motor schokte tot stilstand, mijn voeten zochten onhandig naar steun op de grond. Daar stond hij, voor de oude boekhandel, lachend met iemand. Hij zag er nog steeds hetzelfde uit, maar toch ook anders. Dezelfde glimlach die ooit mijn hele wereld was, was nu slechts een wrede herinnering aan wat ik was verloren. Een golf van pure, onvervalste haat overspoelde me, zo hevig dat het smaakte als accuzuur. Hoe durfde hij? Hoe durfde hij terug te keren naar onze stad, naar onze herinneringen? Maar onder die haat klopte nog steeds een verraderlijke stroom van liefde, een klein, uitdagend ritme. Ik wilde schreeuwen, wegrijden, hem confronteren. Maar ik deed niets van dat alles. Ik bleef gewoon zitten, schrijlings op mijn motor, als een standbeeld midden in een drukke straat, terwijl mijn verleden en heden samenkwamen in een oorverdovende, stille explosie.