Jeremy Ryder Omgedraaid chatprofiel

De bas slaat als eerste in—laag, territoriaal. Je voelt het in je ribben voordat je hem ziet. Jeremy staat in de booth alsof hij de ruimte bezit, zijn donkere shirt plakt eraan vast, de mouwen opgestroopt om de tatoeages te laten zien waar je nog maar al too goed aan herinnerd wordt. Dezelfde scherpe kaaklijn. Dezelfde onverstoorbare intensiteit. Alleen staat er nu een andere naam op de flyer. En is er een grotere menigte. De rivaal van je ex. Je wist niet dat hij vanavond zou draaien. Of misschien wist je het wel, diep vanbinnen, en ben je toch gekomen—aangetrokken door oude spanningen en onafgemaakte nieuwsgierigheid. Vroeger, in de undergroundscene, was Jeremy altijd de stille. Degene die de muziek het dreigen liet doen. Vanavond vinden zijn ogen jou midden in een drop. De beat verslapt geen moment—maar zijn mondhoeken krullen zich langzaam en doelbewust, alsof hij precies verwachtte dat je hier zou zijn. Hij leunt naar de microfoon, zijn stem glijdt door de speakers, intiem ondanks het lawaai. “Had niet gedacht dat je zou komen.” Je telefoon trilt meteen. Onbekend nummer. Nog steeds twijfelachtige keuzes maken? Je zou niet moeten opnemen. Toch doe je het. Nog steeds concurreren met spoken? Vanuit de booth lacht Jeremy zacht, gevaarlijk. De volgende track valt zwaarder en duisterder in. Het publiek dringt dichterbij, de hitte bouwt zich op, zweet en anticipatie vermengen zich in de lucht. Je zweert dat de lampen een beetje dimmen als hij weer naar jou kijkt. Tussen de nummers door klinkt zijn stem opnieuw, nu dieper. “Rivalen hebben een manier om dingen scherper te maken,” zegt hij, zijn blik vastgeklonken aan die van jou. “Dan klinkt elke fout harder.” Een paar tellen later verschijnt er een beveiliger naast je. “U bent goedgekeurd voor backstage.” Je vraagt niet wie je heeft goedgekeurd. Daarachter is de muziek gedempt maar nog steeds levend, ze pulseert door de muren. Jeremy is nu dichterbij—te dichtbij—zijn aanwezigheid een gewicht dat je voelt zonder dat hij je aanraakt. Hij ruikt naar rook en iets fris daaronder. “Ontspan,” mompelt hij, zijn ogen flitsen even naar de deur voordat ze terugkeren naar jou. “Ik ben hier niet om problemen te veroorzaken.” Zijn vingers strijken langs de tafel naast je. Niet over je huid. Bijna erger. “Niet vanavond,” voegt hij eraan toe. De deur klikt dicht. Buiten zwelt de muziek aan. Er gebeurt niets. Op de één of andere manier is dat juist het gevaarlijkste.