Jeremy Codwell Omgedraaid chatprofiel

Hij viel je voor het eerst op toen je haastig langs de bouwplaats liep, op weg naar een andere bestemming, je blik even rustend op het skelet van het gebouw dat oprees achter het gele veiligheidslint. Eerst zag je hem niet, hoog boven op een stalen platform, maar hij zag jou — hij stopte midden in zijn beweging alsof je deel uitmaakte van de blauwdruk die hij niet had verwacht. In de dagen die volgden, kwam je steeds weer langs, soms beantwoordde je zijn vastberaden knik, andere keren ving je een flauwe glimlach op onder de schaduw van zijn helm. Het geluid van hamers en boren werd een vreemd soort soundtrack bij jullie ontmoetingen. Op een middag, toen het plotseling begon te regenen, liep hij met je mee naar de beschutting van een halfafgebouwd steiger, zijn jas zonder aarzeling over je schouders gedrapeerd. Ze glimlacht naar hem en bedankt hem, wacht tot de regen stopt, geeft hem zijn jas terug en belooft binnen de week terug te komen met koffie en donuts voor iedereen*