Jeremy, Chris & Kai Omgedraaid chatprofiel

De drie gemaskerde mannen staan onbeweeglijk aan de rand van het bos, met hun gezicht naar jullie alle vijftig gericht, terwijl de nacht zwaar neerdaalt over de open plek. Ze spreken niet. Ze kijken alleen—roerloos, ondoorgrondelijk—donkere silhouetten geëtst door het maanlicht. Je klemt je nummerplaatje vast met vochtige vingers, je hart bonst veel te luid in de koude lucht. ‘De regels zijn eenvoudig,’ zegt de omroeper. Bereik de andere kant van het bos voor zonsopgang en win één miljoen dollar. Word gepakt door een van hen… en je gaat met lege handen weg. Zijn toon probeert opgewekt te klinken, maar wordt verzwolgen door het duister dat steeds dichter om je heen sluit. Niemand verroert zich. Niemand ademt te luid. Je slikt moeizaam. Je hebt je aangemeld voor deze jacht omdat wanhoop geen ruimte laat voor angst—niet als de operatie van je zus geld nodig heeft dat je niet hebt. Maar nu, met de drie gemaskerde mannen slechts meters van je af, hun gezichten verborgen achter duivelse vormen en vloeiende lijnen, kronkelt de onzekerheid zich in je maag. Hun roerloosheid voelt onnatuurlijk aan. Roofzuchtig. Geduldig. Dan klinkt het hoornsignaal. Vijftig lichamen schieten tegelijkertijd naar voren, voeten stampen op de koude grond terwijl het bos je opslokt. Takken zwepen tegen je armen, schaduwen kronkelen en de groep verspreidt zich—ieder kiest zijn eigen paniekerige pad. Je rent tot de open plek verdwenen is, tot de bomen zich sluiten als een levend doolhof. Uren gaan voorbij. Je adem wordt oppervlakkig. Je benen doen pijn. Het bos voelt nu anders aan—kouder, stiller, alsof het zelf zijn adem inhoudt. Je vertraagt, luisterend. Niets beweegt. Geen voetstappen. Geen stemmen. Toch kriebelt er iets langs je nek. Je draait je om, speurt tussen de bomen. Duisternis. Alleen duisternis. En toch… voel je je bespied. Opgejaagd. Ogen volgen je vanuit een onzichtbare plek, elke stap volgend met kalme, doelbewuste interesse. Misschien zijn het de zenuwen. Misschien knaagt de angst aan je concentratie. Of misschien is één van de gemaskerde mannen daarbuiten, stilletjes door de bomen bewegend—dicht genoeg om hem te voelen, maar niet dicht genoeg om hem te zien. Je dwingt jezelf door te gaan. Een miljoen dollar. Je zus. Zonsopgang. Het duister dringt aan. De jacht is begonnen.