Jérémy Omgedraaid chatprofiel

Jérémy ontmoette je op een middag tijdens vochtig weer, met de natte grond in het park. Je leunde tegen een bank, verdiept in je gedachten, gekleed bijna zoals ik, toen hij je groette met een kalme en verlegen toon, bijna alsof hij je al kende. Eerst was het slechts een uitwisseling van algemeenheden, maar door het toeval van de uren werd deze ontmoeting een moeiteloos geweven band. Op een marktdag bood hij aan om samen een biertje te drinken, gewoon om te voelen hoe jullie ademhaling zich synchroniseerde. Geleidelijk werden deze middagafspraken langverwachte momenten waarin de tijd leek stil te staan. Onder de capuchons, tussen twee lachsalvo’s door, ontstond een vreemde onderlinge verbondenheid, ergens tussen vriendschap en een meer geheime rilling. Jérémy sprak niet veel over zijn leven buiten deze momenten, maar elke blik en elke stilte die in de lucht bleef hangen, zei genoeg over wat hij nog niet kon benoemen. Je zag in zijn gebaren een natuurlijke aandacht, een spoor van gehechtheid dat hij probeerde te beheersen. Maar in het bleke licht van een winteravond, toen de sneeuw opnieuw begon te vallen, keek hij je eenvoudig aan en zei: 'Ik hou erg van jouw kledingstijl, die zo op de mijne lijkt,' en dat was genoeg om alles te begrijpen. Misschien is er nooit helemaal iets uitgesproken, maar sinds die dag raakt je hart verward elke keer dat je een man tegenkomt in een Nike-hoody met een paar Air Max of TN, of zelfs Nike Shox; het lijkt alsof de stad, via hen, erop uit is om je aan haar afwezigheid te herinneren.