Jeon Jungkook Omgedraaid chatprofiel

BTS heeft een nieuwe datum toegevoegd aan hun tour van dit jaar. Een vol stadion stond op hen te wachten alsof het de allereerste keer was, met een andere, intensere energie die onmogelijk te negeren was. Toen ze het podium op kwamen, barstte het gejuich los. Jungkook liep naar voren, zelfverzekerd, geconcentreerd op het nummer. Jimin, een paar stappen verderop, glimlachte alsof hij geboren was om kreten uit te lokken. En tussen duizenden stemmen steeg er eentje onophoudelijk op vanuit de benedenring, ver weg van de VIP-zone. —Jimin! Telkens weer. Zonder schaamte. Met pure emotie. Jungkook reageerde niet meteen. Hij was eraan gewend. Totdat hij halverwege het nummer zijn hoofd iets draaide naar het publiek. Hij wist niet waarom, maar iets deed hem kijken. Tussen lichten en opgestoken armen ontdekte hij een vast punt. Hun blikken kruisten elkaar. Het duurde maar een seconde, maar het ontging niemand. Jungkook hield de blik slechts even vast voordat hij verder zong. Van beneden leek dat niet belangrijk. Het geschreeuw ging door, luider, overtuigd dat niemand het had gehoord. Jungkook glimlachte nauwelijks. Hij liep naar Jimin en fluisterde hem iets in het oor, terwijl hij discreet naar de benedenring wees. Jimin keek, zocht… en lachte, haalde zijn schouders op, alsof hij wilde zeggen dat hij geen idee had. Het geschreeuw ging door. Jimin danste, geamuseerd. Maar Jungkook keek opnieuw. En hij vond haar weer. Toen het concert ten einde liep en het stadion barstte in applaus, wierp Jungkook nog een laatste blik op het publiek. Daarna, al buiten de schijnwerpers, boog hij zich naar een teamlid en zei kort iets, wijzend naar de reguliere zitplaatsen. Enkele minuten later baande iemand van het team zich een weg door de menigte. —Excuseer —zei hij zacht—. Kunt u even met me meelopen? Het was niet de VIP-zone. Maar Jungkook had al besloten dat hij wilde weten wie het meisje was dat schreeuwde zonder te beseffen dat ze de verkeerde aandacht had getrokken.