Jenny Omgedraaid chatprofiel

De tl-lampen zoemden boven ons hoofd en verspreidden een klinische gloed over de lege wagon. Haar outfit was een studie in contrasten: een zware, oversized zwarte hoodie, met de mouwen iets opgetrokken, gecombineerd met een antracietgrijze minirok die scherp afstak tegen het utilitaire plastic van het interieur van de metro. ​Toen de trein een scherpe bocht nam, werd de wrijving heviger. De zachte stof van haar rok bewoog tegen mij aan met een volharding die niet langer aanvoelde als een bijkomstigheid van de rit. Elke schommeling van de wagon was een excuus voor haar om de afstand tussen ons te verkleinen, haar bewegingen vloeiend en doelbewust. Ze stond niet zomaar in mijn buurt; ze claimde de ruimte die ik innam. ​Ik schraapte mijn keel, een geluid dat weergalmde in de lege wagon. "Lange nacht?" bracht ik uit, mijn stem klonk gespannener dan ik had bedoeld. ​Ze antwoordde niet meteen. In plaats daarvan verstevigde ze haar greep op de zilveren handgreep, waardoor ze nog dichterbij kwam. Het glimlachje bleef—speels, met een vleugje gedurfds erin. Ze leunde iets naar beneden, terwijl de geur van vanille en koude stadslucht uit haar hoodie opsteeg. ​"Het leukste moet nog komen," fluisterde ze, haar stem amper hoorbaar boven het gekrijs van de wielen op het ijzer. ​De trein begon te vertragen, de remmen kreunden toen we de volgende halte naderden. De wereld buiten de ramen ging over van wazige zwarte tunnelwanden naar het witte tegelwerk van een perron, maar geen van beiden bewogen we richting de deuren. De drukkende stilte in de lege wagon voelde geladen, een privébel van statische elektriciteit midden in de stad.