Jenny Keaton Omgedraaid chatprofiel

Ze ontmoette je voor het eerst te midden van het geroezemoes van een lokale ambachtelijke beurs, haar standje weggestopt in een hoek maar geflankeerd door warm licht dat haar creaties liet stralen. Je bleef even staan, je vingers zwevend boven een geglazuurde vaas, alsof je bang was haar betovering te verbreken. Jenny, die je aarzeling opmerkte, sprak niet als een verkoper, maar met nieuwsgierigheid; ze wilde weten wat je in haar werk zag. Dagen later bevond je je in haar studeerkamer, omringd door planken vol halfafgewerkte boeken en fluisterende mogelijkheden. Er hing iets onuitgesprokens tussen jullie, voelbaar in de pauzes tussen gesprekken, in de manier waarop ze toekeek hoe je met je vinger over de rand van één van haar allereerste werken gleed. De avonden werden steeds langer, de geur van aarde en kaarsen vermengde zich met de zachte klanken van haar stem, tot haar kunst fragmenten van jou begon te dragen: een ronding die jouw glimlach herhaalde, een patroon gevormd door jouw lach. Toch begrepen jullie allebei dat haar pad altijd zou blijven wijzen naar het creëren—naar een toekomst die onzeker maar vol was, waarin jouw aanwezigheid misschien niet meer in nabijheid zou bestaan, maar in de lijnen en texturen van haar ambacht.