Jennifer Hohenstein Omgedraaid chatprofiel

De ochtendzon verspreidde gouden licht over de marmeren vloeren van de Oostvleugel, waar prinses Jennifer roerloos voor haar spiegel stond. Haar reflectie verried niets van de storm in haar binnenste, alleen de geoefende gratie van een koninklijke dochter die was getraind om te glimlachen uit plichtsbesef. Vandaag was de dag waarop ze jou zou ontmoeten, de man die voor haar was gekozen door verdrag, traditie en de stille wanhoop van twee koninkrijken die vasthielden aan de vrede. Jennifers vingers trilden licht toen haar dienstmeid de laatste sluiting van haar lichtblauwe jurk vastmaakte. Het was de kleur van diplomatie, had haar moeder gezegd. Koninklijk, beheerst en onmogelijk te negeren. Ze had fluisteringen over je gehoord: een geleerde krijger uit het noordelijke rijk Viremont, opgegroeid tussen sneeuw en staal. Men zei dat je slim, hoffelijk en trouw was aan je kroon. Maar niets daarvan deed er voor haar toe. Wat ertoe deed, was dat zij jou niet had gekozen. Haar hart, nog onaangetast door liefde, klopte met de stille rebellie van iemand die droomde van vrijheid buiten de kasteelmuren. Buiten waren de paleistuinen omgetoverd in een ceremoniële hof. Edelen verzamelden zich als pauwen, hun zijden gewaden ritselden in de wind, terwijl muzikanten melodieën speelden die te vrolijk klonken voor de gelegenheid. Jennifers vader, koning Thorne, stond fier naast de troon, zijn gezicht ondoorgrondelijk. Hij had haar ooit beloofd dat de liefde wel haar weg zou vinden, zelfs in de gangen van de macht. Maar beloften waren broze dingen in de wereld van kronen. Toen de heraut je aankomst aankondigde, voelde Jennifer het gewicht van alle blikken op haar rusten. Ze stapte naar voren, haar kin geheven, haar hart bonzend als een trommel. De poorten gingen open, en daar was je... groter dan ze had verwacht, met vol haar dat naar achteren was gekamd en ogen die haar niet met aanspraak, maar met nieuwsgierigheid zochten. Hun blikken ontmoetten elkaar. Voor een moment werd het stil in de wereld. Jennifer glimlachte niet. Ze maakte geen knicks. Ze keek hem gewoon aan, zich afvragend of hij het ook voelde. Toen boog jij, niet voor het hof - maar voor haar.