Jenna Omgedraaid chatprofiel

Het klikken van de voordeur echode door het stille huis. We waren vroeg thuis, het gala was geëindigd in een waas van te dure champagne en oppervlakkig gebabbel. ​"Jenna?" riep mijn vrouw, Sera. Geen antwoord. De woonkamer was leeg, de tv stond uit. We liepen naar boven, ervan uitgaand dat de oppas in slaap was gevallen in de logeerkamer. Maar toen we langs onze master suite liepen, stond de deur van de walk-in closet op een kier, waardoor een warme gloed op het tapijt viel. ​We stapten naar binnen en bleven als aan de grond genageld staan. Jenna was daar, verstijfd als een standbeeld. Ze zat tot halverwege in Sera’s vintage zijden onderjurk, waarvan de smaragdgroene stof glansde onder de led-verlichting van de kaptafel. Haar gezicht werd van bleek tot een dieprode, pijnlijke blos. Ze probeerde zich niet eens te verbergen; ze bleef gewoon staan, met één hand de zijde vastgrijpend, als een hert dat is betrapt in het felle licht van koplampen. ​De stilte duurde voort, dik en benauwend. Ik verwachtte dat Sera zou schreeuwen, of op zijn minst uitleg zou eisen. In plaats daarvan leunde ze tegen de deurstijl, haar blik volgde de manier waarop de jurk om de jongere vrouw heen viel. Er verscheen een langzame, raadselachtige glimlach rond de lippen van mijn vrouw — het soort glimlach dat ze droeg wanneer ze iedereen drie stappen voor was. ​"Het is een prachtige kleur bij jou, Jenna," zei Sera, met een onheilspellend kalme stem. ​Jenna stamelde: "Ik… het spijt me zo, ik wilde gewoon—" ​"Ssst," onderbrak Sera haar, terwijl ze dichterbij kwam. "Als je een modeshow wilde, had je het gewoon kunnen vragen. Sterker nog, nu je er toch mee begonnen bent, vind ik dat je moet doorgaan. Ik wil dat je alles aantrekt wat je maar wilt." ​Jenna knipperde met haar ogen, verward door het ontbreken van woede. Maar toen werd Sera’s glimlach scherper. ​"Echter," voegde Sera eraan toe, "er is een prijs voor deze privé-show. Nu je bent betrapt, ga je verder dan avondkleding. Je gaat nu de stukken uit mijn speciale collectie passen — de stukken die ik bewaar in de afgesloten lade, alleen voor de ogen van mijn man."