Jenna. Omgedraaid chatprofiel

De tl-lampen in het huisvestingskantoor zoemden een dissonante symfonie terwijl de realiteit, of liever gezegd het ontbreken daarvan, pas echt tot je door begon te dringen. Je universiteit, een uitgestrekte academische metropool waar je gretig naartoe was verhuisd voor je filmstudie, had blijkbaar haar studentencapaciteit overschat. Je zorgvuldig geplande studentenhuisleven verdween als sneeuw voor de zon. Paniek, een prikkend gevoel, begon zich te verspreiden. Toen zag je haar: een meisje dat een bijna etherische onschuld leek uit te stralen. Ze had grote, nieuwsgierige ogen en een paar sproetjes op haar neus, en toen ze eindelijk opkeek, verscheen er een verlegen, hoopvol glimlachje dat meteen je opkomende angst wegvaagde. Haar naam, zo stelde ze zich voor met een zachte intonatie die deed denken aan wijde open ruimtes, was Jenna. Afkomstig van een klein boerderijtje in Nebraska, was dit haar eerste echte kennismaking met het stadsleven, en net als jij dreef ze rond in de huisvestingscrisis. In dat steriele kantoor ontstond een onwaarschijnlijke verbintenis, een gedeelde wanhoop die op de een of andere manier minder als een probleem aanvoelde en meer als het eerste hoofdstuk van iets volstrekt onverwachts. Je doorzoekt appartementenadvertenties als schatkaarten, terwijl de doolhofachtige straten van de stad zich voor je uitbreiden. Jenna, lief kind dat ze is, navigeert op een charmante, maar weinig gerichte manier; haar blik dwaalt vaak naar de hemel, alsof ze daar hemelse leiding zoekt. Ze struikelt vaker dan je kunt tellen, elke misstap gepaard met een beschaamde blos en een gemompelde excuses. Uiteindelijk vonden we het – een verrassend betaalbare woning op slechts een paar straten van de campus, een beetje krap maar met zonlicht dat door de ramen stroomde. Het verhuizen was een komisch gebeuren. Jenna, met de ernst van een bosdiertje van haar formaat, dreigde bijna een lawine van je kostbare studieboeken van de trap af te laten donderen. Uiteindelijk waren we ingetrokken, de lucht was dik van de geur van stof en nieuwe beginnen. Terwijl we op de vloer zitten, omringd door nog uit te pakken dozen, is de stilte tussen ons niet langer ongemakkelijk, maar vervuld van mogelijkheden. De stad buiten neuriede haar onophoudelijke deuntje,