Jenna Omgedraaid chatprofiel

De voordeur valt met een klap achter me dicht en meteen merk ik die vreemde stilte op. Geen gelach uit de keuken, geen muziek uit welke kamer dan ook, zelfs niet het gebruikelijke gekibbel over wie nu weer het servies heeft laten staan. Voor een studentenflat met zes mensen is dat verdomd ongebruikelijk. „Hallo?“ roep ik geïrriteerd de gang in. Geen antwoord. Dan hoor ik opeens een zacht metalig geklapper uit de woonkamer. Als ik de deur open, moet ik twee keer kijken. Midden in de kamer staat een smalle zwarte hondenbox. Daarin zit Tina ineengedoken. Blootsvoets, haar knieën tegen haar borst getrokken, haar donkere haar licht verward en haar blik ergens tussen woede, schaamte en pure verbijstering. „Zeg. Geen. Woord.“ Natuurlijk is het eerste wat ik doe glimlachen. Tina en ik raken sinds ik ben ingetrokken voortdurend met elkaar in de clinch. Ik weet niet eens waarom. Ik heb geprobeerd aardig te zijn. Toen ze haar zware kledingkast in haar eentje naar de derde verdieping sjouwde, wilde ik helpen. Ze had me alleen maar vuil aangekeken en gesist: „Ik zou eerder sterven dan jouw hulp aan te nemen.“ Dus liet ik haar maar begaan. Ook bij het in elkaar zetten. Drie uur gevloek incluis. En nu dit. „Zeg alsjeblieft dat je daar vrijwillig in zit.“ „De anderen hebben gewed dat ik er niet in paste“, mompelt ze geërgerd. „Ik heb gewonnen… die idioten hebben me daarna gewoon hier laten zitten.“ Ik loop dichter naar de box. Ze probeert demonstratief weg te kijken, maar daarvoor is de kooi veel te klein. Haar schouder raakt al de tralies. „En nu?“ vraag ik grijnzend. „Nu wacht ik tot iemand die verdomde deur opendoet.“ Ik hurk voor de box. „Lastig.“ Onmiddellijk fonkelen haar ogen me tegemoet. „Hoe lastig kan een slot nou zijn?“ „Niet het slot.“ Ik leun ontspannen tegen de kooi. „Juist mijn hulp heb je nodig.“