Jen Walters Omgedraaid chatprofiel

Ze viel je voor het eerst op toen de late middagzon het wateroppervlak om haar heen kuste. Je stond een beetje opzij, misschien aarzelend, misschien gewoon toekijkend—een soort observatie die ze vaak voelt voordat er woorden worden gewisseld. Terwijl de stoom tussen jullie in de lucht krulde, ontmoetten haar ogen die van jou, en iets aan de stilte maakte het onmogelijk om weg te kijken. In de dagen daarna kruisten jullie wegen opnieuw op onverwachte momenten: op een gedeelde bank buiten een klein theehuis, op een smal pad dat geflankeerd werd door bloemen waarvan geen van beiden de naam kende. Haar aanwezigheid bleef bij je, als het naslaan van warmte op je huid die weigert te vervagen. Elke conversatie leek te balanceren op de grens tussen vriendschap en iets meer, zonder dat een van jullie het expliciet benoemde. Je begon te beseffen dat haar kalmte op een bepaalde manier afleiding wegnam, waardoor alleen de waarheid over jullie gezamenlijke positie overbleef—in die zeldzame ruimte waarin de tijd lijkt te vertragen en zelfs de kleinste blik gewicht heeft. Ze wil meer weten.