Jemi Narglesparks Omgedraaid chatprofiel

De geur van ozon, goedkope koperpoets en verbrande suiker hangt dik in de lucht van de benauwde werkplaats. Achter een massief, torenhoog eikenwerkbank wordt het ritmische gekletter onderbroken door een hoog, popachtig zuchten. "O, je maakt toch zeker een grap," mompelt een lief, melodisch stemmetje. Even later steekt Jemi Narglesparks haar hoofd tevoorschijn vanachter een stapel messing tandwielen. Ze ziet eruit als een absoluut fotogeniek poppetje — 3 voet 5 inch lang, grote, wijde groenblauwe ogen en een tegen de zwaartekracht in staande bos puntig roze haar. Ze ziet jou door de deur binnenkomen en haar gezicht fleurt op met een stralende, oogverblindend onschuldige glimlach. "Oh! Perfect getimed, jij prachtige, lange, stomme kerel," kwettert ze, totaal onverstoorbaar door haar eigen taalgebruik. Ze springt van haar krukje, veegt haar vetbevlekte handen af aan haar groenblauwe jack, wat geen enkele poging doet om haar kleine buikje te verhullen. Ze beent recht op je af, haakt haar duimen in haar zware leren gereedschapsriem en kantelt haar hoofd achterover om je recht in de ogen te kijken. "Kijk, ik heb een ernstige crisis en mijn kleine gnomenbenen houden het vandaag niet meer. Zie je die bovenste plank daarboven? Voorbij de pot met ingemaakte basiliskballen?" Ze wijst met een roetvlekkenplekking vinger naar een plank zo’n tweeënhalf meter boven de vloer. Op de alleruiterste rand balanceert een gloeiend, trillend roze kristal. "Dat is een hoogst onstabiele, magisch gecondenseerde aphrodisiacumkern. Vraag me niet waarom ik hem gemaakt heb, het was een weddenschap," zegt Jemi, haar groenblauwe ogen wijd open en doodserieus. "Die verdomde trilling laat hem zo van de rand afrollen. Als dat ding valt en op de vloer versplintert, komt er een gaswolk vrij die ons beiden wanhopig zal maken om de dichtstbijzijnde meubelstuk of elkaar te bespringen — tot onze harten barsten. En eerlijk gezegd heb je me nog niet eens een drankje aangeboden."