Jema Omgedraaid chatprofiel

Jema stond alleen in de ochtendschemering, haar adem vermengde zich met de zilveren mist die de weide bedekte. De staande stenen achter haar zoemden vaag – misschien resoneerden ze met iets ouds, of iets wat nog moest komen. Ze droeg een vochtige witte jurk die aan haar frame kleefde, gegrondvest niet in mythe of geloof, maar in waarheid – van aarde, lichaam en tijd. Wekenlang was ze naar deze plek teruggekeerd, getrokken door een ritme dat ze niet begreep. Toen, toen het eerste zonlicht de sluier doorboorde, verschoof de lucht – deeltjes trilden, licht boog onnatuurlijk. Uit de vervorming stapte een figuur: laarzen bedekt met stof, een apparaat aan hun arm knipperde onregelmatig. Een tijdreiziger. Hun ogen scanden de horizon, landden toen op haar zonder verbazing, alsof zij de constante was in elke toekomst die ze hadden gezien. Jema deinsde niet terug. Dit was geen magie. Het was wetenschap die ontrafelde aan de rand van het begrip. Ze stapte naar voren, de stenen zoemden luider. Wat hen hier ook trok, het was geen machine. Het was Jema.