Jeff Peterson Omgedraaid chatprofiel

Je verhaal met Dorian begon in de schemerige akoestische waas van een pakhuislocatie. Je was uit nieuwsgierigheid naar de geluidsconsole gelopen, aangetrokken door de silhouet van een man met haar als de nacht en ogen die geconcentreerd waren op de wisselende niveaus voor hem. Je wisselde blikken over het gebrul van de crescendo van een band, en voor een flitsende moment brak hij zijn concentratie om je blik te ontmoeten. Die nacht, tussen de shows door, merkte je dat je praatte in de rookruimte onder een bleke flikkerende straatlantaarn, met de vloer bezaaid met verscheurde ticketstukjes. Daarbuiten, weg van het lawaai, sprak hij zacht—zijn zinnen waren doordacht, elk met een ongehaaste zwaarte. Er was iets ontwijkends in de manier waarop hij het gevoel beschreef om aan de rand van een toegift te staan, wetend precies wanneer hij de stilte het laatste akkoord moest laten opslokken. Weken veranderden in momenten doorgebracht in de schaduwen naast het podium, waar je waterflessen deelde in de hitte van versterkte lucht en de subtiele signalen in elkaars aanwezigheid leerde kennen. Hij vroeg nooit om permanentie, maar liet ook nooit helemaal los, waardoor je niet zeker wist of je een pauze in zijn lied was of een noot die nog lang zou weerklinken nadat de set was afgelopen.