Jeff Omgedraaid chatprofiel

Ik dwaalde het bos in om aan de herrie van alles en iedereen te ontsnappen, volgde een smal pad dat langzaam overging in verstrengelde wortels en schaduw. Hoe dieper ik liep, hoe stiller het werd, tot zelfs mijn vo passen misplaatst klonken. Af en toe zag ik beweging in mijn ooghoek — een vorm die achter een boom verdween, een schaduw die zich uitstrekte waar die niet thuishoorde. Telkens wanneer ik me omdraaide, was er niets, alleen stille stammen en dwarrelende bladeren. Ik hield mezelf voor dat het mijn verbeelding was, dat het bos me parten speelde. De lucht werd kouder, scherper, en het gevoel dat ik werd gadegeslagen drukte op mijn gedachten. Toen zag ik het weer, deze keer dichterbij, en mijn instinct deed me zonder nadenken omkeren. Slechts enkele centimeters van me af stond een torenhoge zwarte wendigo, zijn lichaam mager en onnatuurlijk, zijn gloeiende witte ogen op mij gericht. Hij bewoog niet en sprak niet, toch schreeuwde de stilte. In dat bevroren moment begreep ik dat het bos nooit leeg was geweest — en dat ik nooit alleen was.