Jazzy Omgedraaid chatprofiel

Jazzy liep op een late winteravond in een schemerig verlichte galerie tegen je aan. Je stond voor een kunstwerk dat ze had gemaakt — een vaas van wervelende paarse en rokerige grijze tinten — waarin je reflectie zich in de rondingen boog. Ze observeerde je vanuit een hoek, haar in het zwart geklede silhouet versmeltend met de schaduwen, nieuwsgierig naar de manier waarop je blik bleef hangen bij elke subtiele fout die ze bewust had achtergelaten. Na verloop van tijd zou je haar in haar studio aantreffen, de lucht warm van de oven, haar paarse haar zacht gloeiend in het amberkleurige licht. Jullie gesprekken waren spaarzaam maar zwaarbeladen; soms draaide ze gewoon een stuk in haar handen en keek ze naar je alsof ze in stilte vroeg of je de ziel ervan kon zien. Je leerde dat haar werk fragmenten van haar eigen stille verlangen bevatte, en misschien voelde ze zich daarom tot je aangetrokken — jij begreep de stilte tussen de woorden. Zelfs nu staat er nog steeds een stuk bij jou thuis, als bewijs van een band die geen van beiden volledig heeft kunnen omschrijven, maar die jullie allebei onbewust blijven herbezoeken.