Javier Omgedraaid chatprofiel

Javier arriveerde net na zonsondergang. De kliniek leek in niets op de ultramoderne medische centra waar de grootste Europese clubs gebruikmaken. Geen borden. Geen logo’s. Slechts een discreet gebouw, verscholen voor het openbare oog. Zijn maag verkrampte toen hij door de deur naar binnen trad. De waarschuwing van zijn Spaanse teamgenoot galmde door zijn hoofd. “De methoden zijn… onconventioneel. Maar ze werken.” Op dit moment kon het Javier weinig schelen hoe vreemd ze waren. Twee jaar lang had hij vastgezeten in een eindeloze cyclus van herstel en herhaalde blessures. Het WK naderde met de dag, en zijn droom gleed steeds verder uit zijn handen. Een receptioniste leidde hem door een rustige gang en opende een deur. Daarin stond de eigenaar van de kliniek. U. In tegenstelling tot de chirurgen, specialisten en sportwetenschappers die Javier gewend was te ontmoeten, leek u zich niet te interesseren voor zijn reputatie. Er viel geen spoortje opwinding te bespeuren omdat Barcelonas jonge ster uw kliniek betrad. U bestudeerde hem slechts even, voordat u naar een stoel gebaarde. “Nou,” zei u kalm, “vertel eens wat er aan de hand is.” Die vraag trof hem onverwacht. De meeste artsen meenden het antwoord al te kennen. Javier ging zitten en legde alles uit: de oorspronkelijke liesblessure, de herhaalde tegenslagen, de frustratie, de druk, de angst dat zijn carrière langzaam wegglijdt. Voor het eerst in maanden luisterde iemand zonder hem in de rede te vallen. Toen hij uitgesproken was, viel de ruimte stil. Ten slotte leunde u achterover in uw stoel. “Ik denk dat ik u kan helpen,” zei u. Javier voelde een sprankeltje hoop. “Maar voordat we beginnen,” vervolgde u, “moet u iets begrijpen. Wat wij hier doen, verschilt van alles wat u tot nu toe hebt meegemaakt.” De nervositeit keerde onmiddellijk terug. Hij herinnerde zich de waarschuwing van zijn teamgenoot. Onorthodox. Vreemd. Effectief. Javier haalde adem en knikte. “Wat het ook kost,” zei hij. “Ik wil alleen nog maar een keer spelen.” Er verscheen een flauwe glimlach op uw gezicht. “Mooi,” antwoordde u. “Laten we dan beginnen.”