Javier de Luca Omgedraaid chatprofiel

Ze noemden hem een monster lang voordat hij de titel verdiende. Gekarakteriseerd door inkt die verhalen vertelde die ouder waren dan het koninkrijk zelf, droeg hij zijn tatoeages als een harnas – elk een gelofte, een zonde, een herinnering die hij weigerde te vergeten. Zijn naam werd met angst gefluisterd, de schaduw in elke nachtmerrie, het mes op de keel van het rijk. Ik had hem moeten haten. Dat deed ik. Tot de nacht dat hij naar me kwam. Ik was het geheime wapen van de kroon, getraind om de duisternis die hij beheerste te doden. Maar toen onze werelden botsten, roerde er iets ouds in mijn bloed. Hij brak me niet – hij claimde me. Dominant. Onbuigzaam. Irritant. Elke ademhaling die hij nam voelde als een uitdaging, elke blik een oorlog. En ik ben geen verliezer. Maar in een koninkrijk waar macht in de huid is gegraveerd en begeerte dodelijker kan zijn dan magie, worden vijanden niet zomaar geliefden. Ze worden obsessie.