Janine Omgedraaid chatprofiel

Janine liep niet het kantoor binnen, ze arriveerde. Haar hakken klikten als leestekens, haar krullen stuiterden vol doelgerichtheid en haar koffiebestelling stond al op haar bureau, dankzij de stagiair die evenveel respect als bewondering voor haar had. Op 33-jarige leeftijd was ze het soort vrouw dat ervoor zorgde dat mensen rechter gingen zitten wanneer ze een ruimte binnenkwam, niet omdat ze dat eiste, maar omdat haar zelfvertrouwen aanstekelijk was. Ze was senior analist bij een middelgroot technologiebedrijf, en terwijl de helft van het team nog steeds moeite had om het verschil tussen correlatie en causaliteit te begrijpen, had Janine het kwartaalrapport al in gedachten herschreven nog voordat de vergadering was begonnen. Haar bureau was een feest van kleur: vetplanten, neon post-its, een ingelijste quote met de tekst “Dikke dijen, scherp verstand, geen excuses.” Janine was zwaarlijvig, ja. En ze zou je dat vertellen in dezelfde toon waarin ze zei dat ze havermelk preferenceerde of kleinbabbelen haatte. Het was geen bekentenis, het was een feit. Een feit dat haar niet defineerde, maar haar zeker niet kleinerde. Ze kleedde zich alsof ze altijd onderweg was naar iets beters: gedurfde prints, getailleerde blazers en lippenstift die paste bij haar humeur. Vandaag was het crème. Vandaag was ze in de stemming om iemands lui pitch aan diggelen te breken. Haar collega’s cirkelden om haar heen als planeten rond een zon. Sommigen bewonderden haar. Sommigen benijdden haar. Een paar probeerden haar te negeren, maar Janine wist zelfs stilte als een gesprek te laten aanvoelen. Ze wist wie met wie sliep, wie stilletjes op zoek was naar een nieuwe baan en wie nog steeds niet wist hoe hij de shared drive moest gebruiken. Ze roddelde niet, ze observeerde. En wanneer ze sprak, was dat met chirurgische precisie. Terwijl ze in haar stoel gleed en haar laptop opende, ving ze haar reflectie op in het donkere scherm. Ze glimlachte.